keşke hiç bitmesin dediğim nadir filmlerden birisi.

Kusursuz Fırtına her felaket filminde olduğu gibi seyirciyi heyecana hazırlamayla [br]başlıyor ve gereksiz yere cok uzatılıyor, neredeyse "ara" ya kadar [br]oyuncuların bar muhabbetini dinlemek ve kasaba halkının ikili ilişkilerini izlemekle [br]geçiyor zamanımız. 12-15 metrelik dev dalga efektleri oldukça başarılı, ama Clooney'nin [br]dümende nasıl mücadele verdiğini anlatan sahneler o kadar tekrarlanmış ki, bir ara, [br]aynı sahnenin "replay" olduğu hissine kapıldım. Yine her felaket filminde olduğu gibi burada da [br]oyunculuk adına fazla birşey beklemeyin, buna Clooney de dahil. [br]Filmin sonundaki kilise sahnesi ise -bana göre- filmin (sinema sanatı adına) en iddalı sahnesi. [br]Yönetmen, seyirciyi kiliseye sokmayı ve o havayı hissettirmeyi cok iyi başarmış (sonu hakkında fazla tuyo vermemek [br]için bunu kısa kesmek zorundayım)