Film gercekten guzel, izlenmeye deger bir film,zamani olup da keyifli bir turk filmi izlemek istiyenler icin birebir.

çok gzl herkez izlemeli [br]

filmde bende ufak bi rol aldım filmin konusu çok güzel başarılarınızın devamını dilerim bende sinema aşığıyım fakat beni kimse bilmediği için rol alamıyom [br]

Filmin konusu,kahramanları gerçek,örnek alınacak,insana umut veren bir konu.Onca yokluğun içinde sinema salonu açmak,insanların ufuklarını genişletmek,ne büyük bir öncülük..NAKIP ALİ gerçek..,olaylar gerçek,oyuncular,yönetmen gerçekten başarılı...Eh bir fimiden daha ne beklenir? [br]Bence son zamanlarda çevrilmiş en güzel Türk filmlerinden biri.Kadir İnanır NAKIP ALİ'yi harika canlandırmış,küçük oyuncu da Ülkü Tamer'in çoculuğunu.Yürekten kutlarım,o dönemi merak edenler için harika bir belgesel özelliği de var.

İnanıyorum ki, gün gelecek,bazıları çıkıp 'Aaaa,bizde de güzel filmler yapılırmış, bir zamanlar' diyecek. Ancak onlar, bu filmin bir Fellini uyarlaması olmadığını, Anadolu'da yaşanmış gerçekler olduğunu da bilecekler. Güzel bir çalışma. Usta bir ekip, yönetmen,senaryo,müzik,kostüm,oyuncular. Altın Portakal sizin olsun,Nakip Ali bizim.

film bekte surukleyıcı ve heyecan verıcı olmayabilr ama bence yınede memduh ün"e onun sinemaya yaptıgı katkılar dolayı biz gençler bu fılme sahip cıkmalıyız

Merhaba,oncelikle sizleri gonulden kutluyorum.Filmi izlemedim ama en kisa zamanda izlemeye calisacagim.Cunku simdi Kibrista ogrenciyim ve bu film buraya daha gelmedi.Ayrica memleketim olan Antepte bu filmi cekmeniz beni daha da sevindirdi.Bu filmin daha gec vizyona girecegini zanediyordum,bunun icin de tebrikler.Bu filmin cekildiginden herkes gibi haberdardik ve yaz ayinda sayin Kadir INANIR koyumuze tesrif etmislerdi.Bizzat gorusemedik ama Kadir Agabeyimizle gorusmeyi inanin cok isterdim.Neyse fazla uzatmayayim,tekrar sizleri ekipce kutluyorum,saygilarimla.

oyuncular çok kaliteli.filmin konusu ilgi çekici.ama on üzerinden on verilecek bir film değil.konusu daha ilgi çekici olabilirdi.

[br]Zor olan doğruları söylemektir” dedi adam. Peki, doğruları söyledikten sonra, ne olacaktı ki? Biliyor muydu, acaba? [br]Hayır, bilmiyordu ve bilmesene de imkan yoktu. Ona gereken ilk şey “cesaret”ti. Yüreklice ve erkekçene, çıkıp söylemeliydi doğruları. [br]Ama sonuçlarına da katlanacaktı, bu doğruları söyleme cesaretinin. [br]Eee, ne demiş atalarımız “Her kemalin bir zevali vardır” [br] [br]O da, bunu bilecekti.Getirisiyle, götürüsüyle, hayatta olmadığı kadar huzurlu olabileceği birgüne uyandı böylece. [br] [br]Söyledikleri, verdiği sözler, anlattıkları ve yazılı olarak duyurdukları ne varsa, onu bağlayacaktı bundan sonra.Söylenenler vardı, ne oldu onlara denildiğinde, ne cevap verecekti, o zaman.Ya verilen vaatler, bırakın vaatleri demeyeceklerdi, tabii ki “ya ilan edilenler, ne olacaktı” o zaman.Bir bir unuttum bütün bunları mı diyecekti soranlara.Ve nedenini de “bir sabah uyandım....” diye başlaycağı ihtimal uzadıkça uzayacak bir açıklama cümlesine mi bağlayacaktı? [br] [br]“İyi, hoştur da, ben böyle değiştim dersem “ne derler arkamdan” diye düşünmeden edemedi.Zor olan da buydu.Onu, o yapan hep başkalarının düşünceleri olmuştu.İşin kötüsü, bütün bunlara kendisi de inanmıştı.Hem de çoktan beridir böyle bir fikre saplanıp kalmıştı.Şimdiyse, bambaşka bir hayata doğru sessizce yol alırken içinde kopan fırtınaların nasıl dineceğinin telaşını ve endişesini yaşıyordu.Bu didinme sayesinde, aheste aheste, geçmişin bu pas tutmuş yanılgısını “bugün” için uyarlıyordu yeniden. [br] [br]Peki, ya onu “o” yapan başkaları kimlerdi? Bir anda, bu soruyu da sorabildi kendine.İtirafların yarattığı korkuyu düşündü.Söylenemeyen şeyler, söylendikten hemen sonra zorluklarını ve korkutuculuklarını yitiriyorlardı.Bunun farkında olarak, o insanları tanıdı yeniden.Aklından yakınlarını geçirdi.Zaman olup, sorgulamadığı korkularının tek sorumluları kimlerdi? Hiç değer vermediği görüşlerin sahipleri miydi, bu korku imparatorluğunun kurucuları? Öyle olduğundan yüksünmedi.Bunu doğal karşıladı.Ayrıca, üzülmedi de.Sadece geleceği gördü.Yitireceklerini, dostl bildiklerini düşündü fakat “yobaz” bir kafayı kesip atma yürekliliğini sahiplendi bir kez daha. [br] [br]Vatansever bir adımdı bu aynı zamanda.İnsanlara kıymet biçmeden, onları anlamlandırarak, onurlandırarak kabullenmek.Eğrisiyle, doğrusuyla da, gerçeklerin kabul edildiği, öğrenildiği, saklanmadığı ve hep iyiye evrilen bir yaşam tarzı. [br] [br]İşte, hedeflediği de buydu.Dışladığıysa “yobaz” kafaların içinde şekillenen kör cehalet ve bilgisizlikti.Hele “dilin biçemi”, ona hayran olduğunu düşündü ve biçemi baştacı edeceğine inandı.Bu kökten değişim kararı, aynı zamanda onun kurtuluşuydu da. [br] [br]Yobaz artık “yobazlığını” sökğp atıyordu kafasından. [br] [br]Asil bir adam olmuş, olmamış, bunu düşünmeden yeni günü ve yeni bir hayatı kucakladı [br]