|
Rıza Baloğlu 'Bilge Olgaç' Fotoğraf Sergisi haberi |
|
|
|
|
Rıza Baloğlu 'Bilge Olgaç' Fotoğraf Sergisi
20.11.2007
|
|
Sinemanın “yanan filmler gibi yitip giden yönetmeni” Bilge Olgaç’ın fotoğrafları Rıza Baloğlu Sergisi’nde… |
|
|
Yüzyıla yaklaşan sinema tarihimiz içinde öncü kadın yönetmenlerimizden olan Bilge Olgaç’ın fotoğraflara yansıyan “sinema tutkusu”, Fransız Kültür Merkezi’nde Rıza Baloğlu Sergisi ile sinemaseverlerle buluşuyor.
Bilge Olgaç’ın 1991 yılında Kars yöresinde zorlu kış koşullarında çektiği “Umut Hep Vardı” filminin setinde, Rıza Baloğlu tarafından “Bir Yönetmen Portresi” olarak çekilen fotoğrafları 17-30 Kasım 2007 tarihleri arasında sergilenecek.
1994 yılında, evinde çıkan bir yangında, senaryo taslakları, notları ve kişisel fotoğrafları ile birlikte hazin bir şekilde yaşamını yitiren Bilge Olgaç’ın, dostlarında az sayıda olan anısal fotoğrafları dışında geride hiçbir belge bırakmadan hayata veda etmiş olması, usta yönetmenin “sergi fotoğrafları”na da ayrı bir değer yüklüyor.
Bilge Olgaç’la ortak projelerde çalışmış olan, öykü ve sinema yazarı Osman Şahin, “sinema kültürümüzün ve halkımızın kimliğinin bir parçası” olarak gördüğü şekilde Bilge Olgaç’ı, sergi kataloğuna yazdığı ön yazısında şöyle anlatıyor. “Işığı, görüntüyü ustaca, bazen hareketli, bazen ağır sahne kaydırmalarıyla kullanarak, kişilerin gizemli dünyalarını alabildiğince güçlü bir yansıtmış tek kadın yönetmenimizdir. Bazen kamerayı bir kalem ustası gibi kullanarak, insan derinliklerinin ruhuna inmiş, bu derinlikleri seyirciye duyumsatmıştır. İç Anadolu insanını, Ege insanını, Toros insanını, Güneydoğu’yu, Karadeniz insanını aynı duygulu sinema diliyle birleştirmiştir. Yalın şiirsel bir mekan duygusunu ve o mekan içindeki bireyin yaşamını en ufak bir aşırılığa kaçmadan anlatmasını bilmiştir. Anlatım düzeyi yüksek, çalışkan yönetmenlerimizin en başında yer alan dost, güzel arkadaş bir insandır Bilge Olgaç…”
Rıza Baloğlu’nun öznel belgecilik anlayışının öne çıktığı “Bilge Olgaç” sergisinde yer alan fotoğrafları bir yandan Olgaç’ın renkli, heyecanlı ve enerji dolu karakterini öne çıkarırken, bir yandan da bir yönetmenin “yalnızlığı”nı derin biçimde duyumsatıyor.
|
|
|
|
|
